Soms brengt het leven je een onverwacht voorval dat alles op scherp zet. Onlangs stond er een onbekende vrouw voor mijn deur. Ik deed niet open. Toen ging ze voor mijn raam staan, dat op een kier gekanteld stond, en ze zei wat. Ik hoorde het niet eens, want mijn hond sloeg fel aan. Ik heb de deur niet voor haar opengedaan. Ze liep naar de stoep en bleef daar stilgezet staan.
Als overlever van narcisme was ik moedig genoeg om haar te negeren. Wel was er de angst... die ik maar al te goed ken.
Maar waar ik vroeger misschien had toegegeven, koos ik er nu bewust voor om volledig trouw te blijven aan mezelf. Achteraf kwamen de tranen. Ik huil door herkenning en ik zie dit als healing. Dit voorval was nodig voor de transformatie om volledig mezelf te zijn.
Mijn lichaam wist namelijk al dat er iets ging gebeuren. Ik wist dat er iets ging komen, want als ik migraine krijg, dan gebeurt er een paar dagen daarna altijd wat. Mijn intuïtie en mijn lichaam gaven me de waarschuwing, en dit keer heb ik er echt naar geluisterd. Na het voorval voelde ik een zware druk in mijn lichaam en tintelingen—de spanning en de adrenaline die eindelijk mijn systeem mochten verlaten. Door te luisteren naar mijn eigen intuïtie ben ik nu weer helemaal in een rustige modus gekomen.
Ik verwerk dit allemaal alleen, en ik weet dat ik soms een hoge prijs betaal voor vrijheid. Er is namelijk niemand die me begrijpt. De buitenwereld ziet de onzichtbare littekens van narcistisch misbruik vaak niet, en snapt niet waarom een dichte deur zo'n enorme overwinning is. Maar vandaag hoeft niemand het te begrijpen, behalve ikzelf. Dit was de ultieme reading van mijn eigen kracht, en hiermee sluit ik de ellende van het verleden definitief af. Ik ben veilig, ik ben vrij, en ik sta sterker dan ooit.